menu

157 - കവിത - കടലിലേക്ക് വീണ്ടും

സിരാജ് ശാരംഗപാണി

കവിത
 

കടലിലേക്ക് വീണ്ടും 

 
അച്ഛന്റെ താപത്തോളമില്ല,  
അമ്മയുടെ കണ്ണുനീർ. 
അറിഞ്ഞതിനെ അളക്കുമ്പോൾ, 
അറിയാത്തത് 
ഇനിയുമജ്ഞാതം, 
അളവുകൾക്കപ്പുറം. 
 
അച്ഛന്റെ പനിയളന്നപ്പോൾ 
മഴയുടെ കുളിരായിരുന്നു.
മഴയായി പെയ്തിറങ്ങിയ 
എന്റെ വേദനകളും 
അമ്മയുടെ വേദനകളും
ഒഴുകിയെത്തിയത് 
അച്ഛനെന്ന കടലിലായിരുന്നു.
 
കടൽ 
എപ്പോഴും ക്ഷുഭിതമാകാറില്ല, 
അഗ്നിപർവ്വതങ്ങൾ 
ഉള്ളിനെ നീറ്റുമ്പോഴും, 
പുറമേ ശാന്തം.
ക്ഷോഭിച്ചപ്പോഴെല്ലാം 
അറിയാതെ 
ശപിച്ചിട്ടുമുണ്ട്.
കുറ്റം കടലിനു മാത്രം, 
കരകവിഞ്ഞൊഴുകിയാലും 
നദികൾക്ക് കുറ്റമില്ല, 
ഞാനും അമ്മയും നദികളായിരുന്നു.
 
കടലാകും വരെ 
കടലെന്തെന്നറിയാതെപോയ നദി, 
അതു ഞാനായിരുന്നു.
ഇന്നും 
നദിയായി 
നിശ്ശബ്ദമായി 
ഒഴുകിയെത്താറുണ്ട്, 
വലിയ കടലിലേക്ക്, 
കടലായിരിക്കുമ്പോഴും. 
 

 --- സിരാജ് ശാരംഗപാണി

Share this on