menu

34.ദേവി പ്രസാദം

കൊറോണക്കാലം

കവിത 
 

കൊറോണക്കാലം 

 
 
കൊറോണക്കാലമിതെങ്ങും ശൂന്യത
പുൽകിപ്പടരും കാലം
 പുതിയൊരു  ജീവിത പന്ഥാവിൽ നാം  
നമ്മെയിണക്കും കാലം 
 
 
വീട്ടിന്നുള്ളിൽ,തൊടിയിൽ,
ബാധയൊഴിഞ്ഞമനസ്സാം.പുൽമേടുകളിൽ
സ്നേഹത്തിൻ പുതു നാമ്പുകളുണരും  പൂവുകൾ വിരിയും കാലം
 
 
വിദ്വേഷത്തിൻ കയ്പ്പു രുചിച്ചു നുണഞ്ഞൊരു നാവിൽ വീണ്ടും  ഉണരും പുതിയ  രുചിക്കൂട്ടിൽ രസമുകുളം 
ചിറകുകൾ തേടും
 
 
വെള്ളയണിഞ്ഞീ വഴിയിൽ നിരക്കും മാലാഖക്കുഞ്ഞുങ്ങൾ 
മൂടിക്കെട്ടിയ  മുഖമറ നീക്കിയവർക്കായ് കൈകൾ കൊട്ടാം
 
 
അകലങ്ങളിലേക്കകലുന്തോറു -
മൊരുമിക്കാമൊരു മനമായ്
കവരാമന്യ മനങ്ങൾ കൈകൾ
കവരാതങ്ങനെ നിൽക്കാം 
 
 
സോപ്പിൻ കുമിളകളാകെയൊഴുക്കി
വെടിപ്പാക്കാമിരുകൈകൾ
നീർപ്പോളക്കു സമാനമതല്ലോ 
ഈ ജീവിതമെന്നതുമോർക്കാം
 

ദേവി പ്രസാദം

Share this on