menu

340 - മരണത്തെ സ്വപ്നം കണ്ട അമ്മ

ശാലിനി മേനോൻ

കഥ
 

മരണത്തെ സ്വപ്നം കണ്ട                       അമ്മ

 
" ഗീതേച്ചിയേ....... "പഠിപ്പുര വാതിൽ തള്ളി തുറന്നു അലറി കരഞ്ഞു  കൊണ്ട് മാളു ഉമ്മറത്തു എത്തി.
"നമ്മുടെ  ദേവി അമ്മായി...... അമ്മാ....യി മാളുവിന്‌ വാക്കുകൾ മുഴുമിപ്പിക്കാനായില്ല. 
അടുക്കളയിൽ പാത്രം കഴുകി കൈ സാരി തലപ്പിൽ തുടച്ചു കൊണ്ട് ഗീത ഓടി വന്നു. "അമ്മക്ക് എന്താ പറ്റിയെ? "
" ഒന്നൂല്യ വേഗം റെയിൽ പാളത്തിന്റെ അടുത്തേക് ചെല്ലു ഒരു തല കറക്കം. മാളു പറഞ്ഞു ഒപ്പിച്ചു. 
"മാളൂട്ടിയെ എന്താ ഈ വെളുപ്പാൻ കാലത്ത്? " അപ്പുറത്തെ ശാന്തമ്മ വിളിച്ചു ചോദിച്ചു "ദേവി  അമ്മായി പോയി ""പോയോ എങ്ങോട് പോയി ", ഉണ്ണിയേട്ടന്റെ അരുകിലേക്ക്.... നാരായണ നീ എന്താ കുട്ടി ഈ പറയണേ.... അതെ ശാന്തമ്മേ പുലർച്ചെ പാൽ കൊണ്ട് കൊടുക്കുവാൻ പോയതാ ട്രെയിൻ തട്ടി.  മരണത്തിന്റെ കാര്യത്തിലും അവർ ഒരു വഴി തിരഞ്ഞു എടുത്തു അല്ലെ,  ആ പാവം നീറി നീറിയാണ്  ഈ കാലമത്രയും കഴിച്ചു കൂട്ടിയത്, ഓർമ്മകൾ ഭൂത കാലത്തിലേക്  ഒരു ചൂളം വിളിയോടു കൂടി കൂട്ടി കൊണ്ട് പോയി. 
     ഇരുപത് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ഉള്ള ഒരു പുലർകാലം, ദേവി  ഏടത്തിയുടെ മകൻ ഉണ്ണി കൃഷ്ണന്  ഒരു  ജോലി തരപ്പെട്ടു, രാവിലെ തന്നെ ഡൽഹിക്ക് കൊണ്ട് പോകാനുള്ള സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാൻ കോട്ടയം ടൗണിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. ദേവി  ഏടത്തി പാൽ കൊണ്ട് കൊടുക്കുവാൻ അതിരാവിലെ തന്നെ പുറപ്പെട്ടിരുന്നു, പാൽ കൊണ്ട് കൊടുത്തു റെയിൽ മുറിച്ചു കടക്കാൻ നേരം ആരോ പാലത്തിൽ ചോരയിൽ കുളിച്ച് കിടക്കുന്നു, 
"ഹോ ആരോ തല വെച്ചല്ലോ ഇന്നത്തെ കാര്യം തീരുമാനമായി എന്ന്‌ പിറു പിറുത്തു കൊണ്ട് ദേവി  അമ്മ പോയി. ട്രെയിൻ ഇടിച്ചു വീഴ്ത്തിയ ആ യുവാവിന് അരികിലെത്തി കൈയിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് മുഖം നേരെയാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു ചോരയിൽ കുളിച്ചു കിടന്ന ആ യുവാവിന്റെ മുഖം ദേവി  അമ്മ തന്റെ വേഷ്ടി തലപ്പ് കൊണ്ട് തുടച്ചു, "എൻ്റെ കീഴ്ക്കാവിലമ്മേ" എൻ്റെ കൃഷ്ണനല്ലേ  ഇത്... ഒരു അമ്മയും ഒരിക്കലും ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടാകില്ല എന്ന്‌ വിശ്വസിക്കുന്ന  ഒരു ശപിക്കപ്പെട്ട  മുഹൂർത്തം അവരുടെ ജീവിത രേഖയിൽ എന്നോ കുറിച്ചിട്ടിരുന്നു..ചോരയിൽ കുളിച്ചു കിടന്ന മകന് അവസാന തുള്ളി വെള്ളം അവർ തുള്ളി തുള്ളിയായി ഇറ്റിച്ചു  .  പിന്നീട് അങ്ങോട്ട് ദേവി  യാന്ത്രികമായി തന്റെ കടമകൾ നിറവേറ്റി, ചെറു പ്രാണി വലിയ വണ്ടിനെ പേടിച്ചു പൊത്തിൽ കഴിഞ്ഞു കൂടിയപ്പോൾ 
ധ്യാനിച്ച് ധ്യാനിച്ചു വലിയ വണ്ടിനെ പോലെ ആയി മാറിയ പോലെ,ദേവി  ഏടത്തി തന്റെ ജീവന്റെ ജീവനായ ഉണ്ണി കൃഷ്ണനെ ഓർത്തു ഓർത്തു വിലപിച്ചു കാലം കഴിച്ചു കൂട്ടിയപ്പോൾ മരണത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ സമാനതകൾ നൽകി.  തന്റെ മകൻ അനുഭവിച്ച വേദനയുടെ വഴിയിലൂടെ  ആ അമ്മയും സഞ്ചരിച്ചു, എന്നും ആ അമ്മ പറയുമായിരുന്നു എനിക്ക് എൻ്റെ മകനെ പോലെ മരിച്ചാൽ മതി എന്ന്. ജീവിതം ചുവപ്പ് കൊടി കാണിച്ചിടത്ത് മരണം ആ അമ്മയുടെ ആഗ്രഹത്തിന് പച്ചക്കൊടി കാണിച്ചു. "മരണത്തിലെ സമാനതകൾ" എന്ന്‌ വലിയ തല കെട്ടോടു കൂട്ടി ചരമ കോളത്തിൽ ദേവി  അമ്മയുടെ പടം വന്നപ്പോൾ, കാലം കരുതി വെച്ച ആ ഒത്തു ചേരലിനു സാക്ഷ്യം വഹിക്കാൻ മറ്റൊരു ട്രെയിൻ വലിയ ചൂളം വിളിയോടെ കടന്നു പോയി. 
 
 
ശാലിനി മേനോൻ

Share this on