menu

373- കവിത - മേഘാനുരാഗം

ഉണ്ണികൃഷ്ണൻ കടന്നപ്പിള്ളി

കവിത
 

മേഘാനുരാഗം

 
ഏറെ നാളായി കാണാൻ കൊതിച്ചൊരാ മണി മുത്ത്
വാരിവിതറി മേഘം വാനിലൂടൊഴുകുമ്പോൾ
താഴേക്കുതിർന്നൊരാ നീർമണി മുത്തൊന്നാകെ
മാറോടു ചേർത്തു ഭൂമി മാതൃവാത്സല്യത്തോടെ
 
രാഗങ്ങൾ മൂളുംകാറ്റും മേഘ ഗർജ്ജനവും കേൾക്കെ
ആനന്ദപരവേശത്താലമ്മയാം സർവ്വംസഹ
തുടിക്കും മാറിടങ്ങൾ ചുരത്തുന്നതു കാൺകെ
കിളുർത്തു പൊങ്ങുന്നു ജീവൻ തുടിക്കും പച്ചപ്പുകൾ
 
ആടുന്നു പാടീടുന്നു കൃഷീവലൻമാരൊന്നാകെ
 
ഊഴിതന്നുടയാടനെയ്യുവാനുത്സാഹത്താൽ
മോഹന സ്വപ്നംനെയ്യും മേദിനി;
 ഭൂപാലരെ
മാറോടു ചേർക്കെ ചുരത്തീടുന്നു സ്നേഹപ്പൈമ്പാൽ...
 
ചോദിപ്പതെല്ലാംകൊടുത്തീടുന്ന
 ഭൂമാതാവിൻ ലാളനയിൽ,
പുത്തൻ സംസ്കാരം പൂവിട്ടപ്പോൾ
നേടിയതെല്ലാം സ്വയമാണെന്നഹങ്കാരത്തിൽ
മാനവൻ മറന്നൂ  ധർമ്മം.
 മാതാവേ ക്ഷമിക്കേണം....
 
ഉണ്ണികൃഷ്ണൻ കടന്നപ്പള്ളി

Share this on