menu

448- കവിത - അക്ഷര പൂജ

പി.കെ.ഉണ്ണികൃഷ്ണൻ

കവിത


          അക്ഷരപൂജ

 
 
 
            പി.കെ.ഉണ്ണികൃഷ്ണൻ
 
 
 
 
 
ഇന്നലെപ്പൂജിച്ചെടുത്തോരു വാക്കിനെ
നെഞ്ചോടുചേർത്തു പുണർന്നു പോയ്‌ മത്സഖേ !!
ഇന്നിനിപ്പൂജയ്ക്കെടുക്കുവാനാവില്ല
പുണ്യമാർന്നെന്‍ നെഞ്ചിലൂറിയ ദ്വക്ഷ്യരി.
 
അത്രമേല്‍ പുണ്യമാണാ വാക്ക് , നെഞ്ചക –
ത്തൊട്ടിനില്ക്കുന്നൊരാ മുഗ്ദ്ധാക്ഷരങ്ങള്‍, ഹാ !
തൊട്ടിലാടിച്ചെന്നെ നിദ്ര കൊള്ളിച്ചതും
അക്ഷരം തന്നു വെളിച്ചമായ്‌ തീർന്നതും ...
 
അമ്മൂമ്മമൂട്ടി വിശപ്പാറ്റി,നെഞ്ചിലെ
തിങ്ങുന്ന സ്നേഹാമൃതമൂട്ടി ദാഹവും;
കൊച്ചുവിരലില്‍ പിടിച്ചു നടത്തിയും
പിച്ചകപ്പൂവുപോല്‍ പുഞ്ചിരി തൂകിയും....
 
ഉള്ളിലേയ്ക്കാഴ്ന്നാഴ്ന്നിറങ്ങിയ വാക്കിനെ
ഉള്ളത്തില്‍ നിന്നും വിടർത്തുന്നതെങ്ങനെ ?
കള്ളവാക്കൊന്നുമേ പൂജയ്ക്കു വെക്കുവാന്‍
കൊള്ളില്ല 
പൂജകൾക്കില്ല ഞാന്‍ മത്സഖേ....!
 
എന്റെ വാക്കെന്നും ഹൃദയപദ്മത്തിലെന്‍
സന്തോഷപൂജകള്‍ കൊള്ളുന്നു സന്തതം
എന്നശ്രുഗംഗാപ്രവാഹതീർത്ഥങ്ങളില്‍
എന്നുമഭിഷിക്തമാകുമാ ദ്വക്ഷ്യരി
 
എന്തിനിനി വാടിവീഴുന്ന പൂക്കളാല്‍
ചെയ്യുന്നൊരർച്ചന, പാഴ്ച്ചടങ്ങിന്‍ വിധി ?
എന്തിനു വേറെ കുറിക്കുന്നൊരക്ഷരം
പുണ്യം പുരണ്ടു കഴിഞ്ഞൊരീ ജിഹ്വയില്‍ .....!!
 
അമ്മയെന്നല്ലാതൊരുവാക്കു നാവിന്മേല്‍
പള്ളികൊള്ളുന്നവരുണ്ടെങ്കിലാവട്ടെ
തുഞ്ചൻപറമ്പിലെ കാഞ്ഞിരച്ചോട്ടിലും
സൌപർണ്ണികാതീരാ ഭൂവിലും ചെല്ലുവാന്‍ ...!!
 
ഉണ്മയിലെന്നും തെളിയുന്ന വാക്കിനെ
ഉള്ളിലല്ലാതെ പൂജിക്കുന്നതെങ്ങനെ !
ഉള്ളിലെ ജീവന്റെ ജീവനെടുത്തു നാം
സ്വർണ്ണത്തിലാക്കി എഴുതുന്നതെങ്ങനെ ...!!
 
അമ്മതന്‍ നെഞ്ചിലെ അമ്മിഞ്ഞപ്പാലില്‍ നാം
ഉമ്മയില്‍ ചാലിച്ച ജീവാക്ഷരങ്ങളി-
ലല്ലാതെ മറ്റെങ്ങു പൂക്കുന്നു സ്വർണ്ണവും പുണ്യമണയ്ക്കുന്ന
പൂജ്യാക്ഷരങ്ങളും ........!!

Share this on