menu

536- കവിത - പെയ്തൊഴിഞ്ഞ രാത്രിമഴ

ഉമശ്രീ

കവിത
 

പെയ്തൊഴിഞ്ഞ രാത്രിമഴ

 
ഒഴുകാൻ മറന്ന പുഴകൾ
തീരം തല്ലി വിതുമ്പി നിന്നു
പതിയെ തേങ്ങി തേങ്ങി
ഒരു രാത്രിമഴ കനത്തു
ചിറകൊടിഞ്ഞൊരാ പക്ഷി
മെല്ലെയൊരു ചരമഗീതം മൂളി
അമ്പലമണികളുടെ നാദം
ഇടറിയ വിതുമ്പലുകളായി
തെരുവിലെ അലയുന്ന ഭ്രാന്തിയും 
ഒരു വേള കണ്ണീരണിഞ്ഞു
ഒരു തലോടലായ് ചേർത്തു പുൽകിയ കൈയുകൾ തണുത്ത് മരവിച്ച്
ഇനിയൊരു സ്പർശനത്തിന്
കാത്തുനിൽക്കാതെ
പതിയെപിൻവാങ്ങി
തരുക്കൾ തൂകിയ കണ്ണീർ പൂവുകൾ
ഒന്നു പോലും ഏറ്റുവാങ്ങാതെ
ഒരു കാഴ്ചയും ആർക്കും 
ബാക്കിയാക്കാതെ
തൻ്റെകുടിലിനു മുന്നിലായ്
നിറുത്തിയ തേരിൽ
നിശബ്ദമായി എങ്ങോ
അവൾമറഞ്ഞു പോയി
 
ഉമശ്രീ

Share this on