menu

61. കഥ - മാർക്കേസ്

സതീഷ് വാരിജം, കുവൈറ്റ്

കഥ
 

മാർക്കേസ്

 
അവൾ സുന്ദരിയായിരുന്നു.
മുഖാവരണം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, തട്ടത്തിനും മുഖാവരണത്തിനും ഇടയിലായി കണ്ടിരുന്ന സുറുമയെഴുതി മനോഹരമാക്കിയ രണ്ടു കണ്ണുകൾ ! 
അവളുടെ അടുത്ത മുറിയായിരുന്നു എന്റേത്. അപൂർവ്വം സന്ദർഭങ്ങളിലേ ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ കാണാറുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. മറ്റുള്ളവർ കണ്ടാലോ എന്ന പേടി കൊണ്ട് പരസ്പരം സംസാരിച്ചിരുന്നത് കണ്ണുകൾക്കൊണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ പറയുന്നതവൾക്കും അവൾ പറയുന്നത് എനിക്കും മനസ്സിലാകുമായിരുന്നു. അത് പ്രണയത്തിന്റെ ഭാഷയായിരുന്നോ അതോ ആശങ്കയുടേതായിരുന്നോ എന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു. ഒരു വസ്തുത മാത്രമേ അറിയാമായിരുന്നുള്ളൂ. ഈ അയൽവാസം കുറച്ച് ദിവസങ്ങളിലേക്ക് മാത്രമുള്ളതാണെന്ന്. 
എങ്കിലും ഞങ്ങൾ മനസ്സുകൊണ്ട് അടുത്തു. സംസാരിക്കാൻ ഒരവസരം പോലും ഇല്ലാതിരുന്നിട്ടും കണ്ണുകൾക്കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ സംവേദിച്ചു. സ്വപ്നങ്ങൾ പങ്കുവെച്ചു. ജാതിയോ മതമോ രാജ്യമോ ഭാഷയോ ഒന്നും ഒരതിർവരമ്പായി തോന്നിയില്ല. പ്രണയത്തിന് നയനങ്ങളില്ല എന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ഇപ്പോൾ അറിയാൻ കഴിഞ്ഞത് പ്രണയത്തിന് പ്രണയം മാത്രമേയുള്ളൂ എന്നാണ്.
പ്രണയം എന്ന വാക്ക് പുനർനിർവ്വചനം ചെയ്യപ്പെടേണ്ട കാലം കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നുവെന്ന് ഈ ലോകത്തോട് വിളിച്ചു പറയണം : എന്റെ ഈ പ്രണയ സാക്ഷാത്ക്കാരത്തിനു ശേഷം !
സ്വപ്നതുല്യമായ ഈ ദിവസങ്ങളിലെപ്പോഴോ അവൾ എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടു.. എന്റെ പരിമിതികളിൽ അവളുണ്ടായിരുന്നില്ല. ആരോട്, എങ്ങിനെ തിരക്കും ? പേരു പോലും ചോദിച്ചില്ല.
എങ്കിലും ധൈര്യമവലംബിച്ച് ഇടനാഴിയിൽ കണ്ട ഒരു ശുഭ്ര വസ്ത്രധാരിയോട് ആരാഞ്ഞപ്പോൾ അയാൾ പറഞ്ഞു.
അവർ ഇന്നലെ വീട്ടിലേക്ക് പോയല്ലൊ!
ഞാൻ തിരിച്ചു നടന്നു.
എതിർഭാഗത്തെ വെളുത്ത ചുവരിൽ മാർക്കേസ് എഴുതുകയായിരുന്നു - കൊറോണക്കാലത്തെ പ്രണയം !
 

സതീഷ് വാരിജം, കുവൈറ്റ്

Share this on