menu

620-കവിത - അനന്തതയിലേക്കൊരു ജ്വാല

ആശാലത

കവിത


അനന്തതയിലേക്കൊരു ജ്വാല 

 
കാറ്റ്  കെടുത്താത്ത  ദീപമൊന്നുണ്ടേ
കാർമേഘം നിറം കെടുത്താത്ത  നാളം
 
എണ്ണ  പാർന്നതെൻ  മനം  കൈയാൽ  
എന്നും  കെടാതെ  സൂക്ഷിക്കുന്നു 
 
സമയ  തീരങ്ങളിൽ എന്നും പേമാരി
സങ്കടക്കടലാഴ്ത്തി   നൊമ്പരത്താൽ 
 
കെടുത്താൻനോക്കേണ്ട  നീയിതു കാലമേ 
കൊടുക്കണം  എനിക്കടുത്തയാൾക്കിത്  
 
നശിച്ചിടും ഞാൻ  ഒടുങ്ങിടും  മുന്നെ 
നന്മ മരമിതു  നട്ടവർ  വളർത്തിടും  ഞാൻ 
 
മാഞ്ഞീടുകിലെന്ത് ഒരുവേള മറയുകിലെന്ത് 
മനുഷ്യ വർഗ്ഗമിത് കൈയിലേന്തിടും നൂനം 
 
പകരും വരും തലമുറ യ്ക്കിത്  തീർച്ച 
പ്രത്യാശ തൻ കെടാ നാളം പ്രകാശിക്കും  
 
മതിയിനി ധന്യ പാരി തിൽ വച്ചുപോകാൻ 
മരണത്തിലും നഷ്ട  മിനിയെനിയ്ക്കെന്ത് 
 
വിടർന്നിടും,  തളിർ നാമ്പുകൾ വരും 
വാടാതെ തളരാതെ പുതുപാത മുന്നേറും 
 
ആശാലത

Share this on