menu

70. കഥ- അന്നും ഇന്നും

വി.സി.ഷാജി, എടവനക്കാട്

കഥ             

            അന്നും ഇന്നും

            
 
           എല്ലാ ദിവസവും വൈകുന്നേരം കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം ഞാൻ
നടക്കാൻ ഇറങ്ങും. ഏകദേശം അഞ്ചു കിലോമീറ്ററോളം ഞങ്ങൾ നടക്കും.ഈ ദൂരത്തിനിടയിലുള്ള എല്ലാ ഇടവഴികളും ഞങ്ങൾക്ക് പരിചയമാണ് .ഇതിൻ്റെ ഇടയിലായി ഒരു പ്രധാനക്ഷേത്രവും, ക്ഷേത്ര വെളിയും, അതിനോടടുത്തു ഒരു പഞ്ചായത്തു കിണറും
ഉണ്ടു്. അതിൽ നിന്നാണ് സമീപവാസികളെല്ലാം വെള്ളമെടുക്കുന്നതു്.
         വൈകുന്നേരമാകുമ്പോൾ
ക്ഷേത്ര വെളിയിൽ ആളുകൾ സമയം കളയാൻ വട്ടമിട്ടിരിന്നു് ചീട്ടുകളിക്കുന്നുണ്ടാകും.
ഞങ്ങൾ നടക്കുന്നതിനിടയിൽ അല്പനേരം ചീട്ടുകളി കാണും. ചീട്ടുകളിക്കുന്നിടത്തു നിന്നാൽ കിണറ്റിൽ നിന്നും വെള്ളമെടുക്കുവാൻ വരുന്നവരെ കാണാം.
ഈ സമയത്ത് എല്ലാ ദിവസവും പരിസരവാസികളോടൊപ്പം വെള്ളമെടുക്കുവാൻ
ഒരു പെൺകുട്ടിയും ഉണ്ടാകും.അവൾ എപ്പോഴും വാചാലമായി സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത് കാണും. ഞാൻ അവളെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായെന്നു തോന്നുന്നു. അവൾ തല താഴ്ത്തി ഇടംകണ്ണിട്ട് നോക്കി വെള്ളമെടുത്ത് പോയി .
         അതിന്നു ശേഷം എല്ലാ ദിവസവും തമ്മിൽ ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി. ക്ഷേത്ര വെളിയിൽ ചെന്നാൽ ആദ്യം നോക്കുന്നത് കിണറ്റിൻകരയിലേക്കായിരിക്കും. വെള്ളമെടുക്കുവാൻ വന്നാൽ അവളും ആദ്യം നോക്കുന്നത് ചീട്ടുകളി സ്ഥലത്തേക്കായിരിക്കും.
തമ്മിൽ അല്പനേരം നോക്കി നിൽക്കും.
             ഒരു ദിവസം ഞാൻ എൻ്റെ ബന്ധുവിൻ്റെ വീട്ടിൽ വിവാഹത്തിനു പോയി.ഞാൻ അവിടെ ചെന്ന് കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അപ്രതീക്ഷിതമായി അവളും മാതാപിതാക്കളോടൊപ്പം വന്നു.
        എൻ്റെ അരികിലേക്ക്
വന്നു നിന്നിട്ട് അവൾ ചോദിച്ചു " എന്താ ഇവരുമായി ബന്ധം ".
     ''വിവാഹം കഴിക്കുന്നയാൾ ഞങ്ങളുമായി വളരെ അടുത്ത ബന്ധുവാണ് ,,.
ഞാൻ മറുപടി പറഞ്ഞു.
         ഞങ്ങളും അങ്ങനെ തന്നെയാണ് എന്നു പറഞ്ഞിട്ട് അവൾ എൻ്റെ കൈവിരലിലേക്ക് നോക്കി കൊണ്ട് "വിവാഹം കഴിക്കാൻ പോകുന്നത് ഈ നില്ക്കുന്നയാളാണെന്ന് തോന്നുന്നുണ്ട്. കൈയ്യിൽ മോതിരം കിടന്നു തിളങ്ങുന്നുണ്ടല്ലൊ."
            മോതിരം വാങ്ങി വിരലിൽ ഇട്ടിട്ട് അധിക ദിവസമായിരുന്നില്ല.
"വേണമെങ്കിൽ തരാം". ഞാൻ തമാശ പറഞ്ഞു ചിരിച്ചു.
      അവർ വീടിനകത്തേക്ക് കയറി പോയി. 
അവളുടെ വീട്ടുകാരും എൻ്റെ വീട്ടുകാരെ പോലെ ഈ വീടുമായി ബന്ധമുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലായി.
            അതിനു ശേഷം അടുത്തുള്ള ക്ഷേത്ര ഉത്സവങ്ങളിലെല്ലാം ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ കാണുകയും സംസാരിക്കുകയുമൊക്കെ ചെയ്യുമായിരുന്നു.
വളകൾ വില്ക്കുന്നിടത്തു വെച്ച് കണ്ടപ്പോൾ വളകൾ
വാങ്ങിച്ചു കൊള്ളാൻ ഞാൻ പറഞ്ഞു.
    "വാങ്ങിച്ചിട്ടുണ്ടു് ഇപ്പോൾ വേണ്ട" അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞു.
          നാളുകൾ കടന്നു പോയി. അവൾ വിവാഹിതയായി.പെട്ടെന്നായിരുന്നു അത് നടന്നത്. എന്തോ എന്നെ അറിയിച്ചില്ല.
         വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഞാനവളെ കണ്ടു.
സ്നേഹാന്വേഷണം നടത്തി.മനസ്സിന് ദുഃഖമുണ്ടാക്കുന്ന വാക്കുകളാണ് അവളുടെ ചുണ്ടിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് വന്നത് 'അവൾ വിധവയായിട്ട് മൂന്നു വർഷമായി.
       സഹതാപത്തോടെ 
" എന്തു ചെയ്യാം വിധിയെ തടുക്കാൻ ആർക്കും കഴിയില്ലല്ലൊ " എന്ന പറഞ്ഞ് ഞാനവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു
               
               

    വി.സി.ഷാജി, എടവനക്കാട്

Share this on